قهرماني‌ها براي ما ماند و خون دلش براي مادران‌مان

رهبری

اخبار

 آخرین اخبار 
  • خرمالو ضد کم خونی افراد مبتلا به کم‌خونی "خرمالو" بخورند. خبرنگار جام جم البرز: میوه خرمالو سرشار از ویتامین های آ، ب و ث است همچنین حاوی مواد معدنی مانند کلسیم، گوگرد، آهن، فسفر، منیزیم و پتاسیم است.
  • بسیج، خانه من است خبرنگار جام جم البرز: شهيد «سيد مصطفي حسيني» در بيست وششم بهمن ماه 1343 دريك خانواده مذهبي در چهارصد دستگاه كرج متولد شد. با پیروزی انقلاب و با تشکیل سپاه و پس از آن بسيج در سال 58، به سوي اين بازوان انقلاب رفت و اولين دوره آموزشي خود را طي نمود.
  • بررسی مشکلات داروسازان البرزی رئیس کمیسیون اجتماعی مجلس شورای اسلامی درحاشیه بازدید از شرکت داروسازی سها : مواد اولیه صنعت داروسازی با ارز 4200 تومانی وارد نمی شود.
  • آبشاری با هفت چشمه دل انگیز و دیدنی آبشار هفت چشمه، در کیلومتر۱۷ جاده کرج - چالوس و در نزدیکی روستای ارنگه واقع شده است.
  • آیا بیمار من پس از سکته مغزی می تواند راه برود؟ وقتی به مجهزترین کلینیک طب فیزیکی و توانبخشی البرز به نام مجتمع نشاط مراجعه کردیم از تنوع و گستردگی امکانات مفصل این مجتمع حیرت زده شدیم.
  • مسئولان ترافیکی کرج اقدام کنند مسئولان ترافیکی کرج اقدام کنند ترافیک ظهرگاهی و عصرگاهی خیابان های اصلی کرج واقعا عرصه را بر شهروندان تنگ کرده است. لطفا مسئولان ترافیکی کرج با انجام بررسی های میدانی راه حل های بهتری برای خروج از این وضعیت دشوار جستجو نمایند.
  • پیست دیزین درانتظار بازگشایی پیست بین المللی اسکی دیزین درالبرز ،پس از بارش برف مناسب بازگشایی می شود.
  • این پایان راه نیست روایت همت وخودباوری بانوی کارآفرین البرزی را دراین گزارش به تماشا بنشینید.
  • کشف 20 میلیارد ریال کالای احتکاری فرمانده انتظامی البرز گفت : 20 میلیارد ریال انواع ملزومات و نهاده های کشاورزی احتکارشده در استان کشف شد.
  • تا زمانی که کفر هست باید جنگید شهید قنواتی متولد 1339 و از رزمندگان دفاع مقدس بود . از خصوصیات بارز ایشان، صبر بود. واین را همیشه سرلوحه کار خود قرارداده بود. و همین طور به خانواده اش سفارش می کرد.

قهرماني‌ها براي ما ماند و خون دلش براي مادران‌مان

قهرماني‌ها براي ما ماند و خون دلش براي مادران‌مان
1396/11/24
12:43 1395
جانباز 50 درصد محمد محمدي:

قهرماني‌ها براي ما ماند و خون دلش براي مادران‌مان

وجود 36 هزار شهيد دانش‌آموز در دوران دفاع مقدس، نشان از حضور گسترده آنان در جبهه‌هاي جنگ تحميلي ‌دارد.

 فريده موسوي
وجود 36 هزار شهيد دانش‌آموز در دوران دفاع مقدس، نشان از حضور گسترده آنان در جبهه‌هاي جنگ تحميلي ‌دارد. نوجواناني كه براي شركت در جبهه‌ها بايد از موانع بسياري عبور مي‌كردند چراكه هم مسئولان و هم خانواده‌هاي‌شان براي اعزام آنها شروط بسياري طرح مي‌كردند. محمد محمدي جانباز 50 درصد دفاع مقدس از رزمندگاني است كه در سن 16 سالگي رهسپار جبهه مي‌شود. اين جانباز دفاع مقدس خاطره زيبايي از دل‌نگراني‌هاي مادرش براي حضور او در جبهه تعريف مي‌كند كه خواندنش خالي از لطف نيست.

من بزرگ شده يك خانواده پرجمعيت در جنوب تهران هستم. ما پنج برادر و سه خواهر بوديم. دو برادر بزرگ‌ترم آقاموسي و آقارضا قبل از من جبهه رفته بودند. خودم هم در بسيج فعاليت مي‌كردم اما چون زمان شروع جنگ، فقط 10 سال داشتم، اجازه نمي‌دادند به جبهه بروم. در بسيج آموزش‌هاي لازم را گذرانده بوديم ولي بايد سن‌مان به حدي مي‌رسيد كه اعزام‌مان كنند.  خدا بيامرز مادرم نگران بود مبادا من هم مثل دو برادر بزرگ‌ترم به جبهه بروم. سال 1366 وقتي 16 سالم شد، به لحاظ قانوني اجازه رفتن داشتم. اقدام هم كردم و آموزش‌هاي لازم را گذراندم اما حالا مانده بودم چطور مادرم را در جريان بگذارم. مادرم بعد از فوت پدرمان كه سال 1363 به رحمت خدا رفت، با خون دل ما را بزرگ كرده بود. اصلاً نمي‌توانستيم روي حرفش حرف بزنيم اما به هر حال من به عنوان يك نوجوان ايراني احساس مسئوليت مي‌كردم.
آن موقع پنج‌شنبه‌ها در خانه‌مان روضه برگزار مي‌كرديم. پدربزرگم روحاني بود و روضه مي‌خواند. اتفاقاً موعد اعزامم افتاده بود به روز پنج‌شنبه و برگزاري روضه. نمي‌دانم مادرم چطور بو برده بود كه مي‌خواهم بروم. مرتب به اتاقي كه روضه برگزار مي‌شد مي‌رفت و دوباره به اتاقي كه من بودم برمي‌گشت. يك‌بار كه به آشپزخانه رفت، با يك ران مرغ بزرگ و سرخ‌شده برگشت و آن را جلويم گذاشت.
راستش از كودكي شكمو بودم. 16 سال هم كه بيشتر نداشتم. حدس زدم كه مادرم مي‌خواهد با اين غذاي لذيذ سرگرمم كند. انصافاً هم وقتي چشمم به ران سرخ‌شده افتاد، دلم ضعف رفت! وقتي مادرم از اتاق بيرون رفت به مهمان‌هاي روضه برسد، من ماندم و غذاي لذيذ پيش رويم. احساس مي‌كردم به سني رسيده‌ام كه ديگر نبايد دغدغه‌ام شكم و اين چيزها باشد. نان لواشي كه كنار غذا بود را رويش كشيدم و سريع از خانه بيرون رفتم. ران سرخ‌شده مرغ سهم برادر و خواهر كوچك‌ترم شد كه آن موقع هشت و 10 ساله بودند.
خلاصه به پادگان ابوذر رفتم و از آنجا ما را به راه‌آهن بردند. تا مي‌خواستيم سوار قطار شويم، ديدم مادرم با برادر بزرگ‌ترم كه او هم رزمنده بود، از راه رسيدند. مادرم اصرار كرد كه نرو اما پايم را توي يك كفش كردم و رفتم. ما را به كردستان بردند و بسيجي گردان جندالله در سقز شدم.
سه ماه در كردستان بودم. به تهران كه برگشتم، ديگر مادرم حساسيت سابق را نداشت. شايد فكر مي‌كرد براي خودم مردي شده‌ام. دوباره اعزام گرفتم و اين‌بار 45 روز به سليمانيه عراق رفتم. آنجا عضو پدافند هوايي بودم. اعزام سومم هم از طريق لشكر 27 محمد رسول‌الله(ص) انجام گرفت. دوباره در پدافند هوايي مشغول شدم.
خوب يادم است اسفند 1366 بود. لحظه‌شماري براي پايان سال آغاز شده بود. ته دلم خوشحال بودم كه بعد از مدت‌ها دوري، عيد نوروز پيش خانواده‌ام برمي‌گردم. خلاصه دو روز مانده به تحويل سال پشت ضدهوايي نشسته بودم كه يكهو صداي سوتي شنيدم. بعد زمين و زمان به‌هم ريخت و چشم كه باز كردم، ديدم روي تخت بيمارستاني در بانه هستم. چشم راستم هم باندپيچي شده بود. هنوز هوش و حواس درستي نداشتم كه بدانم چه بر سرم آمده است. بعد كه به بيمارستان امام خميني(ره) تبريز منتقل شدم، آنجا متوجه شدم كه چشم راستم تخليه شده و دو، سه تا تركش توي سرم جا خوش كرده است.
دو ماهي آنجا بستري بودم. يك روز ديدم مادرم و برادر بزرگ‌ترم به بيمارستان آمده‌اند. خدابيامرز از آن مادرهاي هميشه نگران بود. حالا هم كه نوجوان 16 ساله‌اش را در آن حالت مي‌ديد، كم مانده بود دق كند. مادرم سال 1384 درگذشت. تا روز فوتش از موضوع جانبازي‌ام ناراحت بود. به نظر من در حق مادران و خانواده ايثارگران ظلم مي‌شود. همه قهرماني‌ها و افتخارها را به ما رزمنده‌ها مي‌دهند اما كسي نمي‌گويد مادري كه جگرگوشه‌اش را به جبهه مي‌فرستاد چه خون دلي مي‌خورد و چه فداكاري‌ها مي‌كرد.

 
کلمات کلیدی
مارا در تلگرام دنبال کنید
اشتراک گذاری

خبرهای مشابه

نظرات کاربران

ارسال نظر