حسینِ همواره مظلوم!

رهبری

اخبار

 آخرین اخبار 

محرم

حسینِ همواره مظلوم!

حسینِ همواره مظلوم!
1398/6/14
12:43 1395

مظلومیت حسین(ع) نه تنها در آن زمان بود که در همه ادوار بوده و هست و با توجه به تاریخ می شود استناد نمود که آینده نیز همین گونه باشد:

میثم چرخگرد

 حسین بن علی(ع) شاید مظلومانه نزیسته باشد لیکن همه ابنای بشر اعم از مسلمان و یهود و مسیحی و ... بر مظلومانه کشته (شهید) شدن وی همگی متفق القولند.
حسین تا بود و نفس در جان داشت از خویشتن و دکترین سیاسی عبادی‌اش با تمام وجود دفاع نمود و هیچ اهمالی ننمود و کوچکترین مضایقه ای نکرد و حق را آنگونه که شایسته بود ادا کرد . و از این بابت جای دلسوزی وجود ندارد چرا که هیچ کس نمی تواند جرات کند و ادعا داشته باشد که می توانست این حق مهم را از حسین علیه السلام بهتر ادا کند، حتی امامان معصوم نیز چنین ادعایی نداشته و در هیچ سند معتبری ذکر نشده است . امام زمان ارواحنا فداه نیز چنین داعیه ای نداشته و ندارند !  شاید این سوال به وجود بیاید پس فلسفه قیام امام زمان (عج) چه می شود ؟
پاسخ این سوال : ایشان منتقم شهید کربلاست! ایشان محقق کننده جمله این الطالب بدم المقتول بکربلاست! او نمی آید که کار ناتمامی را که جدش حسین نیمه کاره گذاشت را تمام کند که حسین کارش را تمام و کمال به انجام رسانید . امام مهدی(عج) می آید تا ماموریت تخصصی خود را که حضرت باری تعالی بر دوشش نهاده به تاسی از جد بزرگوارش به نحو احسن انجام دهد . او وظیفه اش گسترانیدن عدل و داد در سراسر گیتی است و ذیل آن انتقام از کشندگان و قاتلین شقی نیاکان صالح و برحق وی که خود این از زیر مجموعه های عدل و داد است و از وظایف الهی است .
حسین مظلوم واقع شد از حقی که در دوره حیاتش داشت ، او از حق تکوینی‌اش  همچون پدرش اول مظلوم عالم علی ابن ابی طالب (ع) و برادرش حسن مجتبی(ع) و حتی فرزندان پس از خود محروم ماند . و در نهایت قساوت و بی شرمی با لب عطشان او را کشتند و سر از بدنش جدا کردند و بر پیکر پاکش سم اسب تاختند .
در دردناکی واقعه عاشورا و سختی و مشقت و هرجی که بر حسین و خاندان پاک و یاران با وفایش وارد آمد هر چه گفته اند و بگوییم و بگویند کم است . چرا که این واقعه در تاریخ بشر عظمه الرزیه و البلاست . اما مظلومیت حسین تنها در تشنگی اش خلاصه نمی شود. تنها در مشک پاره ابوالفضل خلاصه نمی شود .مظلومیت در سر بریده در طشت و طفل سه ساله خلاصه نمی شود . اما هدف من و منظور من از این مقاله مظلومیت حسین(ع) در این زمان و در عصر حاضر است:
حسین مظلومیت کشید و رنج دید و ... شهید شد و جز تاریخ هیچ شاهدی ندارد و هر چه بود من و تو نبودیم و  ندیدیم که بر وی چه گذشت ؟  
حسین را مظلومانه شهید کردند و از ما کاری ساخته نیست چرا که چندین قرن از آن واقعه گذشته و باید از آن همهمه و معرکه و واقعه درس خود را برداشت کنیم و جان کلام را بگیریم و حق مطلب را ادا کنیم و امام زمان را دلشاد و روح بلند حسین را با جان دادن به اندیشه عاشورایی شاد و خرسند کنیم .
حسین(ع) مظلوم است تا مادامی که منِ شیعه، دکترینِ سیاسی عاشورا را به نفع امامت و ولایت حسین(ع)  وِتو کنم و صرفا به این دلیل که او امام سوم ما شیعیان است و نه اینکه به دلیل شمّ سیاسی بالا و بصیرت و بینش والای آن امام همام و نیز  سجایا و مکارم متعالی ایشان باعث وقوع چنین واقعه ای شده است ، و این عامل مظلومیت امام حسین است .  
حسین(ع) مظلوم است تا زمانیکه من حق را به او میدهم تنها به این دلیل که حسین، علیه السلام است و یزید لعن الله!  حسین ثارالله است و شمر و ابن سعد عدوالله ! حسین(ع) خوب است و یزید بد !  حسین سبط پیامبر است و یزید فرزند کافرانی چون معاویه و ابوسفیان ! و هزاران مناقب و امتیازات بعضا راست و یا احتمالا متملقانه دیگر که آنقدر حسین(ع) را معنوی و مقدس و دور از دسترس می نمایاند که به خودمان اجازه نقد درست و ریشه ای در این موضوع کلیدی و مهم را نمی دهیم و عملا خود را محروم و حسین(ع) را مظلوم می کنیم ! از طرفی حسین(ع) مظلوم بوده و هست و ما با این جهلمان بر مظلومیتش می افزاییم ، وآیا به جز مکدر نمودن دل سلاله پاکش مهدی موعود (عج) ضرری را متحمل شده ایم ؟ حقیقت این است که ضرر بزرگتر و بیشتر را من و شما متحمل شده ایم و مغبون این ماجرا ماییم:  
برای همیشه از حسین(ع) و مکتب حسین(ع) و جهاد حسین(ع) و تفکر و دکترین و ذات عاشورای حسین (ع) محروم گزارده ایم خود را...
و چه بسا دیگران را نیز در این جهل یاری داده ایم ! ما ضرر اصلی و ظلم واقعی را به نفس خویشتن نموده ایم چرا که قیام حسین(ع) و پیام حسین(ع) اساسش اعتلای شعور و منش و درک و فهم من و شما است و منجر به تعالی زندگی دنیوی انسانهاست و در غایی به رستگاری در این دنیا و البته آخرت می‌باید بود !
اصلا خیال خود و شما را راحت کنم : با این جهل خفی که به ظلمت نفسی یکایک ما انجامیده است نه تنها دیواری بین تفکر ناب حسینی با ما حایل شده است بلکه ما هنوز به درون خیمه عاشور
ایی حسین(ع) وارد نشده ایم و این خیام و تکایا و هیئات و علم و کتل که برافراشته ایم فقط و فقط یک خوان و سفره است از سر کرم و عطای بی انتهای خدای حسین(ع).
 که بی شک خود حسین(ع) نیز خود را وقف همان خدای احد و واحد نمود و همه عزت و شرف خویشتن را جز از خدا نمی داند.
همه ی این شور و نشاط و حسین حسین گویان پیش از آنکه درد و المی از جگر ام ابیها بزداید و التیامی بر زخمهای عمیق عاشوراییان باشد منبع خیر و برکت و ارتزاق ما شیعیان است و بیشتر غم و اندوه دنیوی ما را مرتفع می سازد که همانگونه که در حدیثی از امام رضا (ع) نیز آمده ایشان همین که ما شیعیان خشنود باشیم و به حاجات تمام نشدنی و بعضا خودخواهانه خود دست یابیم راضی اند و توقعی بیش ندارند!
اما هیهات از من و شما و این بی مهری ، آخر تا به کی باید به این جهل ادامه دهیم و بازنگردیم از راه ناصواب؟
عاشورا را اگر هفت خوان باشد؟
ما در ابتدای خوان اول سر در گم‌ایم...
شاید درست نباشد انسان کوچکی چون من به این مقوله بزرگ و مهم قلم کنایه زند و عرض قلم کند که چه و چه ؟!؟ اما هرچه اندیشیدم نتوانستم خاموش باشم و راز دل نگویم که فاش می گویم و از گفته خود دلشادم بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم . من وظیفه خود دانستم که اگر چنین نمی کردم کوتاهی و قصور بود و باقی می ماند تو و اربابت حسین(ع) !
السلام علیک یا اباعبدالله الحسین(ع) یا ثارالله وابن ثاره یا سیدی و مولای انی سلم لمن سالمکم و حرب لمن حاربکم. . .
یا وجیها عندالله اشفع لنا عندالله .
الهم الرزقنا شفاعه الحسین(ع) یوم الورود و ثبت لی قدم صدقک عندک مع الحسین(ع) واصحاب الحسین(ع). . .   
 نکته جالب در سرگذشت و زندگی واقعی ائمه و امامان معصوم علیهم السلام به ویژه امام علی و امام حسن و امام حسین که در اوایل ظهور اسلام حضور داشتند و به قدرت اجرایی و سیاسی مجهز بودند (چرا که دیگر فرزندان ایشان که به امامت رسیدند به شدت محدود و محصور در مراقبت حاکمین جور بودند) این است که :
آن بزرگواران به هیچ وجه در برخورد با مسایل اجتماعی سیاسی مسامحه و کوتاهی ننمودند و مصلحتی و توجیحی برخورد نکردند و نتیجه چه شود برایشان مهم نبود اینکه شکست بخورند یا پیروز گردند بکشند یا شهید شوند و بشود یا نشود موفق بشوند یا شکست بخورند مهم نبود. مردم خوشحال شوند یا نه . کف و سوت بزنند یا آشغال پرت کنند برایشان تفاوتی نداشته است .  
تاریخ گواهی می دهد که امام علی بدون در نظر گرفتن مصلحت حکومت خویش که با خون جگر و پس از 2۵ سال محرومیت  که از آن بازمانده بود و حال بدان دست یافته است، لیکن بی معطلی حکم عزل معاویه ابن ابی سفیان خبیث را مهر می کند و می‌فرستد و به حرف مشاورین و مصلحت اندیشان گوش نمی دهد که کمی صبر کن تا پایه های حکومت نوپایت مستحکم تر گردد! سپس شمشیرت را از رو ببند، به ویژه برای معاویه ای که بیش از چهار دهه از دوره خلیفه دوم بر شام مسلط بوده و از تو بیشتر جای افتاده و موقعیتش از تو با ثبات تر است . امام علی از آنها به این مسایل واقف تر بود و بهتر از ایشان می دانست که چه میکند و چه عواقبی در پی خواهد داشت . اما او آنچه باید می کرد را به منصه ظهور رسانید و با وجود مشقات فراوان که به تبع آن برای خود و حکومتش به وجود آمد با آن دست و پنجه نرم نمود و تا پای جان ایستاد و همه چیز خود را وقف آن امور نمود و به ما یاد داد که این گونه باید رفتار نمود نه مصلحتی و سلیقه ای . اصلا مصلحت و صلاحدید ما همین منش علوی است نه آنچه نفس عماره با مشایعت شیطان لعین به نام مصلحت به ما تلقین می کند!
پس مصلحت خود دین چه می شود؟ مصلحت آخرت ما چه می شود؟ مصلحت دیانت ما چه می شود؟ همه و همه فدای مصلحت دنیای فانی و گذرا شده است!
امام حسن(ع) نیز چون پدر بزرگوارش رفتار می کند. امام حسین نیز مانند برادر و پدر گرامی اش رفتار نمود...

 

خبرهای مشابه

نظرات کاربران

ارسال نظر

عضویت در خبرنامه

اطلاعات شما جایی منتشر نخواهد شد.