همدلی، زیباترین هنرانسانیت است

در بی رحمی این جهان پر از هیاهو، دل به دلتنگی‌های بی‌صدای تهیدستان می‌سپارم...

آنان که گویی ستاره‌های آسمان فقر، در تاریکی شب‌های تنهایی می‌درخشند. آنها که نان شب را با اشک‌های شان می‌پزند و پناهگاه شان را با امید واهی می‌سازند!

در این میان، دل به درد آنها می‌سپارم که فریادشان در گوشِ سنگ زمانه گم شده است؟! آنها که فقر، نه یک وضعیت، که یک سرنوشتِ تلخ بر پیشانی‌شان حک کرده است.‌ای کاش می‌توانستم بار سنگین زندگی را از دوش آنها بردارم و به جایش، لبخندی بر لبان شان بنشانم.‌ای کاش می‌توانستم به جای نگاه‌های ترحم‌آمیز، نگاه‌های همدلی و درک عمیق انسان دوستی را جایگزین کنم.

تهیدستان! شما قهرمانان خاموش و بی صدای این جامعه هستید. شما که با وجود همه‌ی سختی‌ها، هنوز هم به انسانیت ایمان دارید.

بیایید، دست در دست هم، پلی از مهربانی بر فراز پرتگاه فقر بزنیم. بیایید، با یک لبخند، یک کمک کوچک، یا حتی یک نگاه گرم، به آنها یادآوری کنیم که تنها نیستند.

چون همدلی، زیباترین هنر انسانیت است.