کریم باقری؛ بی دانش، اما کاریزماتیک!

نویسنده: هلیدا حسینی خواه

کریم باقری از آن اول هم خاص بود. با آن سبیل کم پشت، با آن آرامش و وقار و با آن کم حرفی. برخلاف بسیاری از ستاره‌های ۹۸ کریم باقری کاملا بی حاشیه بود هر چند گاهی اوقات از کوره در می‌رود. نمونه اش دیدار پرسپولیس با گل گهر، دیداری که با سرخ‌ها با قبول شکست آسیا را از دست دادند و آقا کریم حسابی از کوره در رفت. اما او همیشه نقطه اتکای پرسپولیس بوده است.

در فوتبال بعضی آدم‌ها فقط با نتیجه‌ها و جام‌هایی که به دست می‌آورند ماندگار نمی‌شوند. گاهی یک شخصیت، یک حضور و یک حس اعتماد است که باعث می‌شود نام یک نفر برای همیشه با یک تیم گره بخورد. کریم باقری برای پرسپولیس چنین نقشی دارد. بیش از یک دهه است که او در کنار این تیم حضور دارد؛ در روز‌های شیرین قهرمانی‌ها، در لحظه‌های سخت شکست و ناکامی، در تغییرات فراوان روی نیمکت و در دوره‌هایی که پرسپولیس نیاز به آرامش و ثبات داشت.

باقری از آن دسته چهره‌هایی است که حضورش فراتر از وظایف معمول یک مربی است. او سال‌هاست در کنار پرسپولیس ایستاده و تبدیل به یکی از نماد‌های ثبات این باشگاه شده است. بازیکنان مختلفی آمده‌اند و رفته‌اند، مربیان زیادی روی نیمکت نشسته‌اند، اما کریم باقری همچنان یکی از چهره‌های ثابت اطراف تیم بوده است، کسی که نزد هواداران و بازیکنان جایگاه ویژه‌ای دارد.

فصل گذشته در مقطعی کوتاه شرایط به شکلی پیش رفت که باقری هدایت پرسپولیس را به عنوان سرمربی موقت بر عهده گرفت. اما نکته مهم درباره او این است که هیچ‌وقت خودش را در قامت یک سرمربی موقت ندید و علاقه‌ای هم نداشت که این عنوان به بخشی از هویت فوتبالی‌اش تبدیل شود. او همیشه ترجیح داده در نقش دستیار همراه و فردی تاثیرگذار در کنار تیم باشد، نقشی که به نظر می‌رسد بیشتر با شخصیت و نگاه خودش به فوتبال هماهنگ است.

کریم باقری یکی از خاص‌ترین چهره‌های نیمکت پرسپولیس است. مردی که شاید از نظر دانش روز مربیگری و آشنایی با پیچیدگی‌های فوتبال مدرن در ردیف مربیان صاحب‌سبک و به‌روز قرار نگیرد، اما ویژگی‌هایی دارد که به راحتی قابل جایگزینی نیستند. کاریزما، شخصیت آرام، تجربه سال‌ها حضور در بالاترین سطح فوتبال ایران و مهم‌تر از همه احترام گسترده‌ای که نزد بازیکنان، مربیان و هواداران دارد، او را به یک عنصر ارزشمند برای پرسپولیس تبدیل کرده است.

در فوتبال امروز تنها دانش فنی نیست که موفقیت یک نیمکت را رقم می‌زند. مدیریت رختکن، ایجاد ارتباط با بازیکنان، کنترل فضای تیم در روز‌های بحرانی و انتقال آرامش نیز اهمیت زیادی دارد. کریم باقری دقیقاً در همین بخش‌ها تاثیرگذار است. او کسی است که بسیاری از بازیکنان با حضورش احساس امنیت و اعتماد بیشتری می‌کنند و می‌دانند در کنار تیم فردی حضور دارد که تجربه سال‌ها رقابت و فشار را پشت سر گذاشته است.

با این حال تفاوت بزرگ کریم با بسیاری از مربیانی که پس از پایان دوران بازیگری خیلی سریع به دنبال سرمربی شدن هستند در همین نگاه واقع‌بینانه اوست. او هیچ‌گاه برای رسیدن به نیمکت اول عجله نکرده است. برخلاف برخی چهره‌ها که بلافاصله پس از ورود به عرصه مربیگری خود را آماده هدایت یک تیم بزرگ می‌دانند باقری همچنان معتقد است سرمربیگری نیازمند آمادگی در جنبه‌های مختلف است، از دانش مربیگری و شناخت تاکتیکی گرفته تا مدیریت کامل یک تیم.

حالا قرار است کریم باقری یک فصل دیگر کنار پرسپولیس بماند. این بار به عنوان دستیار مهدی تارتار. تصمیمی که نشان می‌دهد او همچنان به نقشی که برای خودش انتخاب کرده باور دارد. او نمی‌خواهد صرفاً به خاطر نام بزرگش وارد جایگاهی شود که شاید هنوز خودش را برای آن آماده نمی‌بیند. برای او مهم‌تر از عنوان تاثیرگذاری واقعی در تیم است.

در دنیای فوتبال که بسیاری به دنبال دیده شدن و رسیدن سریع به جایگاه‌های بالاتر هستند، کریم باقری مسیر متفاوتی را انتخاب کرده است. او ترجیح داده مرد تاثیرگذار نیمکت باشد، کسی که شاید کمتر مقابل دوربین‌ها قرار بگیرد، اما حضورش برای تیم معنا دارد. شاید همین نگاه متفاوت است که باعث شده پس از سال‌ها همچنان یکی از محبوب‌ترین و قابل احترام‌ترین چهره‌های پرسپولیس باقی بماند.