آیین غبارروبی ضریح امامزاده حسن (ع) کرج در آستانه میلاد امام زمان (عج)

در حاشیه این مراسم، مهدی لطفی، شهردار منطقه دو کرج در گفت‌و‌گو با جام جم البرز با ابراز خرسندی از حضور در این مراسم، گفت: «خداوند متعال را شاکریم که امروز توفیق زیارت و حضور در ضریح مطهر امامزاده حسن (ع)، برادر گرامی امام علی‌بن‌موسی‌الرضا (ع)، نصیب ما شد. این امامزاده واجب‌التعظیم، همواره ملجأ و پناهگاه مردم مؤمن و حاجتمند شهر کرج و استان البرز بوده است.»

وی با تأکید بر جایگاه معنوی این آستان مقدس افزود: «باور قلبی من و خانواده‌ام این است که امامزاده حسن (ع) از مقربان درگاه الهی است و بسیاری از شهروندان با توسل به این مکان نورانی، حاجات خود را دریافت کرده‌اند. فضای روحانی و معنوی این آستان، آرامش‌بخش دل‌هاست و خدمت در چنین مکانی برای ما افتخار بزرگی محسوب می‌شود.»

شهردار منطقه دو کرج با اشاره به برنامه‌های فرهنگی نیمه شعبان اظهار داشت: «به مناسبت میلاد باسعادت حضرت مهدی موعود (عج)، برنامه‌های فرهنگی متنوعی در سطح محلات منطقه دو پیش‌بینی و برنامه‌ریزی شده است. این برنامه‌ها با همکاری شهرداری، بسیج، سپاه و به‌ویژه بسیج محلات اجرا خواهد شد تا جشن‌های نیمه شعبان هرچه باشکوه‌تر برگزار شود.»

لطفی در پایان سخنان خود با دعا برای تعجیل در فرج امام زمان (عج) خاطرنشان کرد: «در شرایط حساس امروز و با وجود فشار‌ها و توطئه‌های دشمنان داخلی و خارجی، امیدواریم به دعای مؤمنان و مسلمانان جهان، فرج حضرت ولی‌عصر (عج) تعجیل یابد و توفیقات روزافزون نصیب مقام معظم رهبری و سربازان امام زمان (عج) شود.»

در ادامه ولی سعیدآبادی، خادم آستان مقدس امامزاده حسن (ع) در گفت‌و‌گو با جام جم البرز، نیز با اشاره به حال‌وهوای معنوی این ایام گفت: «خدمت در آستان مقدس امامزاده حسن (ع) توفیقی الهی و افتخاری بزرگ است. این مکان مقدس برای مردم کرج، پناهگاه دل‌ها و محل استجابت دعاهاست و روزانه شاهد حضور عاشقانه زائرانی هستیم که با امید و توسل به این امامزاده مراجعه می‌کنند.»

وی افزود: «همزمانی این آیین با ایام میلاد امام زمان (عج)، حال‌وهوای آستان را سرشار از شور، عشق و انتظار کرده است. خادمان این مجموعه تلاش می‌کنند تا فضایی شایسته برای زائران فراهم شود و دل‌ها بیش از پیش به حضرت حجت (عج) گره بخورد.»

این آیین معنوی، نمادی روشن از پیوند عمیق مردم و مسئولان با فرهنگ اهل‌بیت (ع) و مهدویت بود؛ پیوندی که در سایه آن، امید، ایمان و انتظار در جامعه زنده و پویا باقی می‌ماند.